Eerste ronde afscheid nemen...

Deze week is de eerste ronde afscheid nemen begonnen. Gisteren de laatste dag gewerkt dus dat is ook weer een fase die afgesloten is. Wel raar, nog geen jaar geleden nam ik er ook al afscheid, al was dit een positiever afscheid: mijn eigen keuze. Al betekent het ook gedag zeggen tegen mensen waar je fijn mee samengewerkt hebt en waar ik juist de laatste tijd ook weer meer persoonlijk contact mee had. Ik kreeg ook wel een leuke afsluiting met gebak, kaart en geld voor een cadeau. Maar goed, het is toch ook wel fijn om nu wat meer tijd te hebben voor alle voorbereidingen.

Gevolg van het stoppen met werken was ook het stoppen van de kinderopvang. Gisteren hebben Milan en Tijn getrakteerd op de BSO en vandaag Thirza op de Rakkers. Milan vindt het wel lekker om wat vaker thuis te zijn, al vond Tijn het wel jammer dat hij zijn grote vriend Roemer nu minder zou zien. Die gaat precies dezelfde dagen naar de opvang en die twee heb ik geloof ik nog nooit ruzie zien maken. Van zijn andere vriend Rohan kreeg hij een soort "liefdesbrief": zijn naam met hartjes er omheen. Bij de BSO kunnen we gelukkig altijd nog wel eens binnenlopen, zo naast de school, en hun vriendjes zien ze nog wel even in de klas maar voor Thirza was het wel een echt afscheid. Voor mij dus ook. Milan heeft er 2,5 jaar gezeten en Tijn zelfs vanaf 12 weken totdat hij naar school ging. En haar juffen hebben ook de jongens in de groep gehad, dus ook met hen ben ik al heel wat jaren vertrouwd. Ze mocht trakteren, maar had uiteindelijk natuurlijk niet echt door waar het voor was. Wel werd ze erg verlegen van alle aandacht, ze vindt het niet makkelijk om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Al is het bij Hannie op schoot altijd beter te hanteren! Ze hadden een mooie muts gemaakt, een kaart met goede wensen en terwijl Thirza bij het ophalen haar kleiwerk eigenlijk niet los kon laten, vonden de leidsters en ik het moeilijk om gedag te zeggen. Ze begon steeds meer haar plekje te vinden in de groep en als we terugkomen zal ze sowieso niet meer bij de peuters komen omdat ze dan al op school zit.

Gezellig naast nichtje Feline

Overigens was er vandaag ook weer nieuwe start: Milan had zijn eerste Engelse les! Hij had het goed naar zijn zin gehad en zijn juf zei dat hij een vlotte leerling was. Hij heeft leren tellen en de telwoorden geschreven en ze hebben het over familierelaties gehad, dus ik werd met "hello mummy" begroet. Hij wilde graag huiswerk mee en dat heeft hij gelijk gemaakt. Ook het boekje met Engelse oefeningen dat oma had gevonden, werd driftig ingevuld. Toen hij net naar beneden kwam omdat hij niet kon slapen, dacht hij overmoedig dat hij de Engelstalige film vast wel zou kunnen volgen! Tja, Milan betrappen we niet vaak op zelfonderschatting... Al bedacht hij vervolgens dat Engels toch wel een moeilijke taal was en dat Nederlands vast wel de makkelijkste taal moest zijn! Maar ondertussen is zijn hoofd er flink mee bezig want hij wil alles weten wat hij tegenkomt. Ik ben benieuwd wat voor effect de 8 lessen gaan hebben!

Nog even wat foto's van Milan. Hij mocht afgelopen zaterdag vlaggen dragen bij het eerste elftal van ASWH en vooraf een teambuildingsuitje met zijn eigen team: bowlen. Het is leuk om te merken hoe snel zo'n team een hecht cluppie wordt en hoe het echt zijn maatjes zijn geworden. Het straalt er wel vanaf op de foto's! Dat afscheid stellen we dus nog maar even uit!

Tijn mocht mee bowlen en kroop er lekker bij tussen de boys

En vervolgens het echte werk op het veld

Tot slot nog even wat echte Australië info: de verhuizers komen op 26 en 27 november dus er moet nog heel wat geruimd worden voor die tijd! Arjen gaat de 28e naar Brisbane voor twee weken om daar kennis te maken en op zoek te gaan naar huizen, scholen enz. We zijn de feestdagen dan nog in Nederland en zullen begin januari met z'n allen vertrekken. Ik heb inmiddels al aardig wat kleding uitgezocht en weggedaan. Ben ik nou trouwens de enige die eigenlijk veel te veel kleding in de kast heeft hangen? Ik hoor veel mannen al zeggen dat dat een echte vrouwenkwaal is, al kan Arjen er ook wat van. Maar het gekke is dat weggooien altijd lastig is. Want iets wat je veel gedragen hebt, is lastig wegdoen om het zo lang trouwe dienst heeft bewezen en iets wat eigenlijk een miskoop was, is lastig wegdoen omdat je dan eigenlijk pas de miskoop echt toegeeft. Of zoiets. Of ben ik nu gek? Hoe dan ook, het werkt eigenlijk wel heel goed om flink te ruimen en de deadline is wel een goeie stok achter de deur.

Gevolg was dit weekend wel dat door het drukke programma van de voetbal, een herfstvakantielogeetje en onverwacht (gezellig) bezoek, we zondagavond laat nog allerlei traktaties in elkaar stonden te draaien, was aan het opvouwen waren en markplaatsverkopen aan het inpakken waren. Tijd glipt weer eens tussen onze vingers door! Vandaar dat ik dus nu eindelijk weer eens tijd had voor het blog! Hopelijk het volgende bericht dus wat sneller.