Dag 8 Kaiteriteri – Greymouth

Na afscheid genomen te hebben van de de campingvrienden, reden we redelijk op tijd weg die ochtend, want we hadden een lange tocht voor de boeg naar Greymouth aan de westkust. Bij een veldje langs de kant van de weg stopten we even voor een plaspauze en een kopje koffie. Heerlijk om je eigen huisje bij je te hebben, je kunt alles zo pakken, makkelijk verkleden indien nodig en ook altijd een wc bij de hand! We lunchten in het plaatsje Murchison, een klein plaatsje onderweg. Buiten de "grotere" plaatsen, zijn het vaak niet meer dan gehuchtjes waar je doorheen komt. Een plaatsnaambordje helpt je vaak om door te hebben dat het daadwerkelijk om een plaatsje gaat, maar soms is dat zelfs niet eens aanwezig!

Lekker lunchen

We waren nog maar net op pad na de lunch, die om mysterieuze redenen (ook wel genaamd: kinderen) altijd langer duurt dan gepland, toen we langs bordjes kwamen die de langste swingbridge van Nieuw-Zeeland aankondigden (www.bullergorge.co.nz). Daar werden we toch wel nieuwsgierig van, dus de camper werd weer geparkeerd. Twijfel, twijfel, want echt heel erg opgeschoten waren we nog niet op onze route, maar uiteindelijk konden we dit toch niet laten liggen.

We kwamen al direct tot de ontdekking dat (onze) kinderen geen last hebben van hoogtevrees, want het kost haast moeite om ze op de brug bij te houden terwijl zij er overheen dartelen! Je hebt haast geen kans om een foto te maken als je nog een beetje bij ze in de buurt wilt blijven. Na de brug maakten we nog een wandeling door het park en mochten toen natuurlijk nog een keer de brug over.

Vervolgens snel weer verder, want Greymouth was nog een eind weg. Het was weer een mooie tocht, je hoeft je niet te vervelen met het uitzicht want dat is mooi, mooier, mooist. Het was wel veel kronkelen over bergwegen, en de borden die voor veel bochten staan om de aanbevolen snelheid aan te geven, staan er niet voor niets. Je moet er, zeker met een camper, ook vanuit gaan dat je gemiddeld echt niet veel verder komt dan zo'n 60, hooguit 70 kilometer per uur.

Een pancake bankje

Het laatste stuk naar de westkust was erg verlaten zonder dorpjes van enige betekenis. We hadden dus het plan om in Charleston, het eerste echte dorpje op de kaart sinds onze lunch, te stoppen voor een pauze en om te tanken. Tot onze grote schrik zagen we daar echter een bord met "eerstvolgende benzinepomp over 90 km". En dan te bedenken dat de laatste tankstop al weer 110 km achter ons lag! Kun je het je indenken in Nederland, 200 km zonder benzinepomp? We hadden nog de optie om weer 30 km. terug te rijden naar Westport, een afslag van onze route, wat dus al met al weer een vertraging van een uur op zou leveren (heen en terug). We rekenden dus wat met afstanden en onze benzinemeter en gokten het er maar op dat we het zouden halen..

Op de een of andere manier konden we toch niet helemaal ongestoord genieten van het vervolg van de (hele mooi) route, want we hielden angstvallig de benzinemeter in de gaten. En probeerden zo zuinig mogelijk te rijden met al het klimmen en dalen dat het Nieuw Zeelandse landschap continu te bieden heeft.

Wel stonden nog de Punakaiki Pancake Rocks op het programma. Even de Wikipedia erbij gehaald, die kunnen het altijd wat beter uitleggen dan ik: De Pannenkoekrotsen (Engels: Pancake Rocks) aan 'Dolomite Point' ten zuiden van de nederzetting zijn een populaire toeristische trekpleister. De Pannenkoekrotsen bestaan uit een groep van sterk verweerde kalksteenrotsen waar de Tasmanzee tijdens hoog tij door een aantal verticale blaasgaten breekt. Het kalksteen lijkt hier gelaagd te zijn op de 'pannenkoeken'-manier. Dit is veroorzaakt door enorme druk op de wisselende harde en zachte lagen van zeedieren en plantenresten.

Dit was mooier dan verwacht, een mooi wandelpad leidde langs alle pannenkoekrotsen met op de achergrond de kustlijn. Je loopt van het ene mooie uitzicht naar het andere en kunt eigenlijk foto's blijven maken, die nooit precies weergeven wat je ervaart. Al met al waren we al gauw weer een uur verder met onze ronde en was het inmiddels al een uur of 6. Op mysterieuze wijze kregen onze kinderen vervolgens erge trek in... pannenkoeken! Er was wel een restaurantje dat pannenkoeken serveerde, maar wij wilden eigenlijk niet veel langer gaan pauzeren zolang onze tank nog niet gevuld was.

In de camper dus weer, met de belofte dat ze de pannenkoeken nog tegoed zou hebben, en al nagelbijtend verder richting Greymouth. We hadden nog 45 km voor de boeg, en die duurden langer dan we wilden. We hielden de boerderijtjes in het landschap in de gaten en knepen 'm bij de diverse smalle bergweggetjes, terwijl we kilometer na kilometer wegtikten. Gelukkig eindigde alles goed en konden we weer opgelucht ademhalen met een volle tank.

Omdat het al laat was, besloten we een restaurantje op te zoeken in Greymouth. We belandden bij de Speights Ale House waar we werkelijk heerlijk gegeten hebben. Weer helemaal tevreden reden we vervolgens nog een stukje door naar de camping waar we rond 20.45 aankwamen. Milan, Tijn en Thirza testten nog snel even de speeltuin voor het echt tijd was om ons bed op te zoeken.

Naast de losse foto's ook maar een filmpje van de foto's, het was zo moeilijk om een selectie te maken! De dag begint halverwege weer opnieuw, komt door samenvoegen van foto's van twee toestellen.

Grotere kaart weergeven