Dag 7 Kaiteriteri

We konden die dag lekker uitslapen, een wasje draaien en een kopje koffie drinken in het zonnetje terwijl Milan met de buurjongens mee mocht naar de kampwinkel om snoepjes te kopen. Tijn had het niet zo in de gaten dat Milan de hort op was, maar werd later wel uitgenodigd om ook met ze mee te gaan naar het strand. De heren gingen dus alvast met de buren mee, terwijl wij onze spullen pakten voor de tocht van die middag. De snelle weersverandering in Kaikoura en de wind die je vangt op een boot had ons wel geleerd dat we op alles voorbereid moesten zijn, dus bepakt en bezakt liepen wij later ook met Thirza richting strand.

De boot vertrok iets te laat en we streken neer op het bovendek, want ondanks een redelijk sterke wind, scheen er wel een heerlijk zonnetje. Zodra we echter de baai uit waren, ging de snelheid van de boot omhoog en leek het of we onder de douche stonden door al het opspattende water en leek de wind wel stormkracht te hebben. Gauw naar beneden en naar binnen dus, waar het uitzicht wel wat beperkt was door het water dat tegen de ramen sloeg.

We passeerden split Apple rock, een rots die (hoe kan het ook anders) op een gespleten appel lijkt. Op dat punt kregen we ook in de gaten dat de val die ons fototoestel had opgelopen bij het gauw oppakken van onze spullen vanaf het bovendek, niet helemaal zonder gevolgen was geweest. Het scherm was bijna zwart, waardoor we nog wel foto’s konden maken, maar niet zagen wat we op de foto probeerden te zetten.

Niet lang daarna kwam het volgende pechgeval om de hoek zetten in de vorm van een gestrande speedboat die we assistentie moesten verlenen. Het probleem was niet helemaal duidelijk voor ons, en er werd druk om hulp gebeld door onze kapitein terwijl onze boot een speelbal leek voor de golven. Vreemd, zo’n catamaran is behoorlijk stabiel als hij vaart, maar als hij stil ligt, is daar weinig meer van te merken. Na een half uur konden we eindelijk verder en hadden ze de speedboat ook weer op een of andere manier aan de praat gekregen.

We voeren verder langs allerlei mooie baaien waarbij er regelmatig aangelegd werd om mensen af te zetten of weer op te pikken. Op het verste punt ging er een grote groep van boord die in 2,5 dag weer terug zou lopen met overnachtingen in lodges onderweg. We waren stiekem wel wat jaloers, want we zagen al wel dat dat vast een mooie wandeltocht zou worden en herinneringen aan Nepal, Finland en de Inca trail kwamen boven, maar voor nu was dat toch wat te veel. Over een aantal jaar nog maar eens terugkomen dus!

De tocht op de boot was nu eigenlijk wat te lang voor het mooi, omdat buiten zitten niet echt kon en je binnen ook niet heel goed naar buiten kon kijken, of in ieder geval dan toch het buitengevoel miste. We hadden nog wel een drop-of geregeld bij Anchorage bay, waar we eigenlijk nog bijna 2 uur zouden hebben om een wandeltocht te maken en om daar op het strand door te kunnen brengen. Door het oponthoud onderweg kwamen we daar natuurlijk ruim een half uur te laat aan. We hadden al wel bedacht dat de boot die ons later weer op zou pikken, waarschijnlijk dezelfde boot zou zijn, zodat deze ook verlaat zou zijn. De bemanning bevestigde dat, maar maande ons toch om op tijd weer bij het opstappunt te zijn.

We besloten het pad te volgen, na de nodige plaspauzes, naar de volgende baai. Het compleet verlaten strand lokte, dus daar werd een rustmomentje ingelast, terwijl ik nog even verder over het pad liep naar het uitzichtpunt. Op de gok maakte ik wat foto's en had een prachtig uitzicht over de baaien en het strand beneden.

Veel te snel al weer besloten we toch maar het pad weer terug te gaan wandelen. We konden dan voor de zekerheid beter nog een half uur op het strand wachten op de verlate boot, dachten we zo. Milan en Tijn huppelden al vooruit, terwijl Thirza moe was van het lopen en het wat rustiger aan deed en uiteindelijk op de schouders belandde. Weer aan het begin van het strand moest ze uiteraard met papa nog een keer naar de wc, terwijl ik alvast naar Milan en Tijn liep. Tot onze schrik zagen we helemaal aan de andere kant van de baai de boot van onze touroperator al aankomen, keurig op tijd!

Al rennend gingen wij alvast die kant op, terwijl Tijn in paniek raakte dat papa en Thirza er nog niet waren. Ik probeerde hem gerust te stellen dat als wij het zouden redden, ze dan echt niet zonder hen weg zouden varen. Dat deden ze uiteraard ook niet, maar het was wel nippertje werk (en het was de laatste boot van die dag!), dus we hadden ook geen 5 minuten later moeten vertrekken. Er waren wel lodges op dat strand, dus helemaal in nood waren we nog niet geweest, maar het was toch wel fijner dat we gewoon terug konden. Jammer alleen dat onze stop nu wel erg kort was geweest...

Milan verheugde zich inmiddels al op de cricket wedstrijd, en had de hele dag niets anders gedaan dan vragen: "Denk je dat ze al aan het cricketen zijn?" en "Als ze nu aan het cricketen zijn, gaan ze dan nog wel cricketen als wij weer terug zijn?" en "Als ze nu nog niet aan het cricketen zijn, hoe laat denk je dan dat ze gaan cricketen?" en ga zo maar door... Uiteindelijk werd er die dag niet meer gecricket maar gevoetbald, wat ook geen straf was voor Milan.